No Flash
 
 

KROZ DURBIN GRAFIČKOG KOLEKTIVA – MAPIRANJE ISTORIJE


Miodrag Rogić


Miodrag Rogić, markantna autorska pojava, blizu sedam decenija stvaralačkog kontinuiteta u likovnom životu Beograda/nekadašnje Jugoslavije i u novom milenijumu deluje vitalnošću odnegovanog i autentičnog rukopisa i suptilne personalnosti građanskog intelektualnog habitusa. Prepoznatljive umetničke preokupacije, vidljive već u delima iz 50-ih godina ukazuju na skladnu genezu i pažljivo promišljenu logiku razvoja jednog celovitog umetničkog opusa. Njegove stvaralačke domete zapazila je, pratila i vrednovala umetnička kritika – Pavle Vasić, Živojin Turinski, Siniša Vuković, Ljiljana Slijepčević, Ljiljana Ćinkul – a potvrdila referentna nacionalna priznanja i nagrade.


       

Miodrag Rogić, portret, 1989;
Otvaranje izložbe Miodraga Rogića, Grafički kolektiv, 26.1.2009. (Lj. Ćinkul, M. Rogić, Lj. Slijepčević)


Rogić u svojoj kreativnoj radionici posvećeno preispituje, niveliše i paralelno rešava plastičke i idejne dileme u kontekstu crteža, slike i grafike, a može se reći da je svojim jezičkim i stilskim ishodištem izgradio jedinstven poetski znak među svojim savremenicima. U domenu figurativnog prosedea sa tematskim fokusom na figuru, akt, portret, mrtvu prirodu, umetnik lakoćom crtačke gestualnosti transponuje utisak/doživljaj o viđenom na nivou plohe svedenim elementarnim sredstvima blisko duhu geometrijskog grafizma. Bilo da se radi o crtežu, klasičnom slikarstvu, grafici, pre svega ravnoj štampi - litografiji, serigrafiji ili digitalnoj - koristeći se lapdarnim pikasovskim tretmanom forme, Rogić relativizuje tehničko-zanatski predznak medija potvrđujući tezu o superiornosti ideje koja prevazilazi ograničenja medijskih matrica. Demistifikujući grafički postupak, Rogić tehnici ostavlja nužni udeo neophodan da se umnoži određeni vizuelni sadržaj. Smatra da je zadatak grafičara da elemente svog likovnog izražavanja racionalno artikuliše, odnosno kvantitativno i kvalitativno definiše, bez obzira na izbor tehnike.


       

Video snimak sa otvaranja izložbe Miodraga Rogića, Grafički kolektiv, 26.1.2009; kamera i montaža: Aleksandar Zlatanović
Fotografija sa otvaranja izložbe posvećene grafičkom opusu Marka Krsmanovića, Grafički kolektiv, 8.2.2016. (V. Krstić, N. Stojsavljević, M. Rogić, B. Vuković)


U Rogićevom delu oblici su „asketski očišćeni od suvišnog, racionalno označeni čistom linijom, volumenom i svetlom, razvijaju određeni unutrašnji sklad i harmoniju, projecirajući u isto vreme izražajni sistem jedne individualne mitologije“ (Lj. Ćinkul). Osećajući da se zatvaranjem u granice medijske specijaliziranosti grafike samo sužava mogućnost proveravanja sopstvene stvaralačke dileme Rogić paralelno ovaj problem razlaže kroz slikarstvo i, svakako, u primarnom crtežu. On opisuje vizuelne podatke bez otkrivanja sopstvene emotivnosti i u okviru utvrđenog sistema ludički tretira likovne činioce i pravi semantičke obrte, što njegovu umetnost čini „vizuelno dinamičnom, dopadljivom, čak hedonističkom“, navodi Ljiljana Slijepčević elaborirajući o poetskoj liniji Rogićeve umetnosti.


           

Katalozi izložbi Miodraga Rogića u Grafičkom kolektivu (1969, 1972, 1988, 2009)


Rogićeva stvaralački bogata produkcija može se pratiti uvidom u hronologiju od sedam samostalnih izložbi u Grafičkom kolektivu - 1956, 1959, 1961, 1969, 1972, 1988. i 2009. godine. Kao integralni deo pokretačkog duha i elana umetničkog bratstva na adresi Obilićev venac 27 od prve decenije rada Galerije, Rogićevo umetničko delovanje je neraskidivo povezano sa afirmisanjem grafike i profilisanjem njegovih profesionalnih i kritičkih standarda na savremenoj sceni. „Svojim lakonskim izražavanjem Rogić je u grafičkom mediju video čistilište za nedoumice, polazeći u prvom redu od toga da grafika ne dopušta i ne pristajući na zavodljivost njenih tehničkih mogućnosti. Redukcijom predmeta u prepoznatljiv rogićevski znak on postiže određeni unutrašnji sklad i harmoniju čiji kristalni ton svojom visinom dodiruje samu prirodu umetnosti.“, deo je iz obrazloženja žirija povodom dodele nagrade Veliki pečat 1989. godine. Reč je o opusu koje pripada korpusu nacionalne istorije umetnosti, u kritici označeno kao refleks nove figuracije.


               

M. Rogić, Bez naziva, 1956, litografija, 47x42 cm
M. Rogić, Bez naziva, 1964, litografija, 57x45 cm
M. Rogić, Glava žene, 1972, akvatinta/bakropis, 65x50 cm


               

M. Rogić, Bez naziva, 1988, linorez, 69x52 cm, Nagrada Veliki pečat 1989.
M. Rogić, Bez naziva, 2018, digitalna štampa, 70x50 cm
M. Rogić, Bez naziva, 2018, digitalna štampa, 70x50 cm


Miodrag Rogić (1932-2022. Beograd) diplomirao je 1956. na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu, klasa prof. Mila Milunovića i Boška Karanovića, gde je 1959. završio i postdiplomske studije. Priredio 20 samostalnih izložbi grafika, crteža i slika u Beogradu i na kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Nagrade/izbor: Nagrada za grafiku i slikarstvo Oktobarskog salona; Oktobarska nagrada grada Beograda; Nagrada na Jesenjoj izložbi ULUS-a; Nagrada za životni doprinos grafičkoj umetnosti na Bijenalu grafike, Beograd; Politikina nagrada iz fonda Vladislav Ribnikar. Do penzionisanja bio profesor na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu.






 
 
 
 
   
Galerija Grafički kolektiv, Dragoslava Jovanovića 11, Beograd, tel: 011.3285.923, 065.6646.718; tel/fax: 011.2627.785
Radno vreme: 12-19 h, subotom 12-15 h, nedeljom ne radi