No Flash
 
 

NAGRADA VELIKI PEČAT 2000.
Milan Blanuša, Belgrade by night



Milan Blanuša, Belgrade by night, 1999, suva igla, 73x100 cm

Milan Blanuša (1943. Jagodina)
Diplomirao je 1967. na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu, klasa prof. Ljubice Sokić. Završio je postdiplomske studije 1971. na Državnoj visokoj školi za likovne umetnosti u Braunšvajgu. Specijalizirao je 1978. grafiku na Državnoj visokoj školi za likovne umetnosti u Frankfurtu na Majni. Od 1968. izlagao je samostalno (Braunšvajg, Keln, Novi Sad, Beograd, Pariz...) i na kolektivnim izložbama u zemlji i inostranstvu (Hanover, Regensburg, Koventri, Bratislava, Bukurešt, Manila, Olbeni, Miškolc, Aleksandrija...). Nagrade/izbor: Prva nagrada za crtež na 14. bijenalu mediteranskih zemalja, Aleksandrija, 1982; Zlatna paleta ULUS-a, 1992; Prva nagrada za grafiku na Međunarodnom bijenalu grafike, Beograd, 1997; Grand Prix na Međunarodnom bijenalu grafike Suva igla, Užice, 1999; Politikina nagrada iz fonda Vladislav Ribnikar, 2001; Nagrada „Sava Šumanović“ za slikarstvo, Novi Sad, 2005. Bio je profesor na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Bavi se slikarstvom, grafikom, crtežom i skulpturom .

Obrazloženje žirija
Članovi žirija doneli su jednoglasnu odluku da se nagrada Veliki pečat za 2000. godinu dodeli Milanu Blanuši za grafiku Belgrade by night, sa obrazloženjem: Nagrađeni rad istakao se moćnim likovnim izrazom, tehnikom primerenoj ideji, upečatljivom ikonografijom kao i dramatičnim svedočanstvom o našoj sadašnjosti. Milan Blanuša, slikar iz Beograda, pripada srednjoj generaciji umetnika. Ljudska figura zauzima centralno mesto u njegovim slikama, grafikama i skulpturama. U svom radu koristi fotografiju kao dokument i inspirativni zapis. Poslednje beogradske izložbe (crteža, grafike i skulpture) bile su posvećene Bekmanu.

Članovi žirija: Biljana Vuković, grafičarka, Irina Subotić, istoričarka umetnosti i Branko Pavić, grafičar
8. maj 2000.



Milan Blanuša pripada generaciji umetnika koja se formirala krajem šezdesetih godina i to onom krilu koje je edukovano principima klasične slike i negovanju veštine crtanja – suštini standardnih programa likovnih akademija. [...] Usmeravajući sopstveni stvaralački potencijal ka putevima novog realizma […] Blanuša se u svom radu vezivao za foto-predložak. Tako je njegova prva stvaralačka faza obeležena elementima foto-realizma koji su bili očiti i u pristupu i u postupku a, linearna čistota i strogost jasno definisane forme, dovedene su do verističke tačke. Tokom sedamdesetih godina njegovo delo lišeno je spontanosti i privida realnosti a krupni planovi „ledenih prizora“ u kontrastima crno-belih gradacija stvaraju utisak metafizičkog prostora. Već ova faza odredila je osnovne osobine Blanušinog umetničkog karaktera – superiorno vladanje crtežom, uzdržani odnos prema boji i njenoj zavodljivosti, dokumentarnost prizora u postojanoj figuraciji kao i disciplinovani i predani rad. Sredinom osamdesetih godina, napuštajući puteve novog realizma, slabi Blanušino oslanjanje na foto-predložak; zapravo, on u radu i dalje koristi fotografiju modela ali, u novom kontekstu, faktografska sličnost nije značajna. Sada se, zapravo, fotografijom punktiraju inicijalni momenti i ona svojom uverljivošću osvežava sećanje na situaciju i atmosferu. […] Nabojem gotovo agresivne ekspresionističke gestualnosti radovi – scenični prizori nose u sebi kvalitet ubedljive dokumentarnosti kojom se, na određeni način, niveliše narativni i kritički sloj dela. […] Može se reći da je kontinuitet Blanušine stvaralačke i životne zrelosti u znaku vulkanske erupcije jedne naizgled smirene stvaralačke logike, pažljivo građene i dugo dobro kontrolisane. U kadriranoj kompozicionoj shemi svoj neprestani duel vode žena i muškarac, glavni akteri Blanušine slikarske drame. […] Kontrast se povećava ženskim aktom i muškarcem u odelu koji su smešteni u skučeni prostor sobe, postelje, kupatila, uz pisoar, telefon. […] Nije li ovo pokušaj bekstva čoveka zarobljenog konvencijama u vremenu naglašene alijenacije i odijuma ili su ovi radovi fragmenti velikog scenarija o tajnom životu Blanušinog „čoveka u odelu“? […] U tom kontekstu može se govoriti o naglašenoj angažovanosti Blanušine slikarske poruke. Sam autor je ovu dominantnu slikarsku temu u svojim radovima objasnio: „Moć, vlast, birokratija se izražavaju i kroz simboličnu odvratnost obučenog muškarca prema obnaženoj ženi. U ovakvom odnosu se ne može govoriti samo o erotičnosti već pre svega o upotrebi erosa i o njegovim agresivnim značenjima.“…
Lj. Ćinkul, Nove slike, Politika (Beograd, 18. januar 1995)

Milan Blanuša je još sedamdesetih godina započeo seriju portreta slavnih umetnika [...] u kojima je opisivao svoje viđenje tih ličnosti i njihove umetnosti. Postepeno je ukidao faktografiju i portretske detalje. Kretao se od konkretnog ka opštem, od određene osobe do ideje o „urbanom čoveku - učesniku - posmatraču - svedoku“. Isključivši prepoznatljivost, u tipiziranim figurama aludira na problem uzajamne komunikacije i gubitak identiteta u savremenom društvu. Izgradio je „prototip današnjeg čoveka“, kako sam objašnjava. Na specijalizacijama slikarstva i grafike u Nemačkoj pokazao je izrazitu sklonost za nemački Novi ekspresionizam, pa je zato logična srodnost njegovog izraza sa tom umetnošću. Superiornom crtačkom veštinom pročišćavao je motiv do esencijalne plastičke i psihološke ekspresije likova...
Lj. Slijepčević, „Nove pojave u grafici Beogradskog kruga osamdesetih i devedesetih godina“ u: Jedan vek grafike, Dela iz grafičke zbirke Muzeja savremene umetnosti u Beogradu, Galerija Srpske akademije nauka i umetnosti (Beograd, novembar-decembar 2003) 117.

 

 

 

 

 

 

 

    

 

 

 

 

 
 
 
 
   
Grafički kolektiv, Kosančićev venac 19, Beograd
tel: 011.3285.923, 065.6646.718; tel/fax: 011.2627.785
radnim danom 12-16, vikendom ne radi